یک کارآگاه پلیس در یک کشور آمریکای جنوبی، تمام تلاش خود را وقف ردیابی و دستگیری رهبر یک گروه چریکی انقلابی می‌کند.

ژورژه د سنا مجبور به ترک کشورش شد. او ابتدا به برزیل و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد و هرگز به پرتغال بازنگشت. در طول تبعید ۲۰ ساله‌اش، او مکاتبات نامه‌ای مستمری با سوفیا د ملو برینر اندرسن داشت. این نامه‌ها گواهی بر دوستی عمیق بین این دو شاعر است؛ نامه‌هایی سرشار از دلتنگی و اشتیاق برای «پر کردن سال‌ها دوری با ساعت‌ها گفتگو». از طریق گزیده‌ها و ابیات، گفتگویی میان آن‌ها شکل می‌گیرد که نشان‌دهنده دیدگاه‌های متفاوت اما بیش از هر چیز، پیوند محکم آن‌ها و تلاش‌هایشان برای حفظ این رابطه تا آخرین نفس است.

دون کیشوت، لوئیس دکاموئش، کامیلو کاستلو برانکو و تیشیرا د پاسکوآئس در باغی ابدی در میان یک شهر مدرن با یکدیگر ملاقات کرده و درباره زندگی گفتگو می‌کنند.

گبو با وجود سن بالا و خستگی مفرط، همچنان به عنوان حسابدار کار می‌کند تا مخارج خانواده‌اش را تامین کند. او با همسرش دوروتیا و عروسش سوفیا زندگی می‌کند، اما غیبت ژائو، که هم پسر و هم همسر است، آن‌ها را نگران کرده است. به نظر می‌رسد گبو چیزی را پنهان می‌کند، به خصوص از دوروتیا که مشتاقانه منتظر دیدن دوباره پسرش است. سوفیا نیز منتظر بازگشت همسرش است و در عین حال از او می‌ترسد. ناگهان ژائو از راه می‌رسد و همه چیز تغییر می‌کند.

از یک عکاس به نام ایزاک توسط صاحبان یک هتل درخواست می‌شود تا از دختر تازه درگذشته‌شان، آنجلیکا، پرتره بگیرد. وقتی او از دریچه لنز دوربینش به دختر نگاه می‌کند، به نظر می‌رسد که او فقط برای ایزاک دوباره زنده شده است. او در دم عاشق دختر می‌شود و از آن لحظه به بعد، شب و روز روح آنجلیکا او را رها نمی‌کند.

در قطاری به مقصد الگاروه، مردی جوان داستان رابطه گذشته‌اش با یک زن جوان و عجیب را برای هم‌سفرش بازگو می‌کند.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

داستان کودتای سال ۱۹۷۴ که دیکتاتوری راست‌گرای پرتغال را سرنگون کرد؛ حکومتی که سیاست‌های فاشیستی دیکتاتور قدیمی، آنتونیو سالازار را ادامه می‌داد. فیلم روایتگر داستان دو کاپیتان جوان ارتش است که در این کودتا نقش داشتند.

مونتیرو با اقتباس الهام‌بخش خود از ضد‌افسانه رابرت والزر، نویسنده رادیکال سوئیسی، از شکوه بصری فیلم‌های قبلی‌اش فاصله زیادی گرفته است. مونتیرو با محدود کردن دقیق بخش تصویری، صفحه نمایش را تقریباً کاملاً سیاه نگه می‌دارد تا در عوض بر صدای سفیدبرفی، شاهزاده، ملکه و شکارچی تمرکز کند که درگیر بحثی طولانی درباره عشق، اراده آزاد و رویدادهایی هستند که منجر به سوءقصد سرنوشت‌ساز به جان دختر جوان شد. سفیدبرفی با وجود سادگی بصری‌اش، با تصاویر تکان‌دهنده‌ای آغاز می‌شود که بیننده را تسخیر می‌کند؛ عکس‌های سیاه و سفید بدنامی از والزر که پس از سکته قلبی در سن هفتاد و هشت سالگی در خارج از یک آسایشگاه سوئیسی، بی‌جان روی برف افتاده است؛ تحققی عجیب از مفهوم «مرگ مؤلف» که در نقد ادبی پست‌مدرن بسیار کلیدی است.

زن جوان، اصیل، زیبا و معنوی با پزشکی دلسوز که عاشق اوست ازدواج می‌کند. او نسبت به شوهرش احساس محبت دارد اما عاشقش نیست. کمی بعد، او ناخواسته عاشق پدرو آبرونوزا، شاعر و هنرمند اجرا می‌شود. پدرو نیز عاشق اوست. زن فاصله خود را با او حفظ کرده و عشقش را نزد دوستی که راهبه است و سپس نزد همسرش اعتراف می‌کند. عطش عشق و حسادت، شوهر را از پا درمی‌آورد و زن در حالی که او ضعیف و رنجور می‌شود، از او پرستاری می‌کند. با مرگ شوهر، او می‌تواند ازدواج کند و اشتیاقش را ابراز نماید، اما آنچه انجام می‌دهد و نحوه توضیح دادنش، به ویژه برای دوست راهبه‌اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاهی به زندگی در صومعه و اجرای آبرونوزا روی صحنه، تضاد و تفسیری خاموش ارائه می‌دهد.

ژوائو د دئوس پس از ملاقات با فرستاده‌ای از سوی خدا، دوست‌دختر رفیقش را در یک بازی تاس برنده می‌شود.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

این فیلم داستان ماریانا را روایت می‌کند؛ پرستاری که لیسبون را ترک می‌کند تا یک کارگر مهاجر را که در کماست، در سفر بازگشت به خانه‌اش در کیپ ورد همراهی کند. این پرستار فداکار پرتغالی سفری را آغاز می‌کند که تنها به گم‌گشتگی او در یک درام انتزاعی ختم می‌شود.

اما دختری بسیار جذاب اما بی‌گناه است، آن‌قدر زیبا که ماشین‌ها در حضور او تصادف می‌کنند. او در جوانی با دکتر کارلوس پایوا، دوست پدرش که هیچ جذابیتی برایش ندارد، ازدواج می‌کند. آن‌ها به دره آبراهام نقل‌مکان می‌کنند. کارلوس او را دوست دارد، اما تصمیم می‌گیرد در اتاقی مجزا بخوابد تا وقتی اواخر شب به خانه برمی‌گردد، اما را بیدار نکند. با گذشت زمان، او احساس نارضایتی از ازدواجش می‌کند و به همین دلیل معشوقه جدیدی برای خود می‌یابد.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

بخش‌هایی از کل تاریخ نظامی پرتغال از طریق فلاش‌بک روایت می‌شود؛ در حالی که یک دانشجوی تاریخ که به سربازی اعزام شده، این رویدادها را برای هم‌رزمانش در حین رژه در یک مستعمره آفریقایی در حال شورش در سال ۱۹۷۳ بازگو می‌کند.

نینو، پسری سرسخت اما بیمار، به همراه برادر بزرگترش ویسنته و پدرشان در روستا زندگی می‌کنند. پس از ناپدید شدن ناگهانی پدرشان که علت آن هرگز مشخص نمی‌شود، فرضیه قتل مطرح می‌گردد. ویسنته دوست‌دخترش را به خانه می‌آورد و با وابستگی شدید این سه جوان به یکدیگر، نوع متفاوتی از خانواده شکل می‌گیرد. اما عموی آن‌ها به سرنوشت برادر مفقودش مشکوک می‌شود و نینو را به زور می‌رباید و با خود به شهر می‌برد؛ موضوعی که ویسنته را مجبور می‌کند برای پیدا کردن برادرش راهی شهر شود.

این فیلم عجیب، نماینده برجسته‌ای از یک ژانر سینمایی حتی عجیب‌تر است: اپرای مستقیم برای فیلم. این اثر توسط استاد سبک پرتغالی، مانوئل دی اولیویرا، به آهنگساز ژائو پائس سفارش داده شد. از نظر موسیقی، این اثر از رمانتیسم قرن نوزدهم تا سبک‌های عامه‌پسند، مدرنیستی و حتی «پست‌مدرنیستی» را در بر می‌گیرد. در این داستان که در ابتدا آرام به نظر می‌رسد، یک راوی داستان ازدواج دو دلداده یعنی ویسکونت دآولدا و مارگریت زیبا را تعریف می‌کند. با این حال، آنچه در اتاق حجله رخ می‌دهد به شدت عجیب و غریب است. اتفاقات پس از آن حتی عجیب‌تر است و مهمانان عروسی و خانواده، در میان دیگر انحرافات، به آدم‌خواری روی می‌آورند.